เรื่องเล่าวันฝนตก

เพราะฟ้ามืด ดาวจึงจ้า สว่างใส
เพราะจันทร์ไร้ แสงเจิดจ้า ฟ้าจึงหมอง
เพราะใจนี้ ไร้คนเฝ้า ร้างคนปอง
จึงร่ำไห้ ร้องเรียกหา เธอกลับคืน

ดั่งสายน้ำ รินไหล ไร้เกลียวคลื่น
ดั่งค่ำคืน มืดมิด สุดทนฝืน
ดั่งใจนี้ สิ้นเธอแล้ว ให้พังครืน
เป็นดั่งคลื่น กระทบฝั่ง แล้วหายไป…

………………………………………………………………………………….

เหยียบดินคนละผืน แต่เรายังอยู่ร่วมฟ้า

ในเส้นทางสายชีวิตของคนแต่ ละคนย่อมไม่เหมือนกัน
จุดเริ่ม…ต่าง จุดจบ…ต่าง
สวย งาม…แสนเศร้า…ไม่เหมือนกัน
เส้นทางเหล่า นั้นอาจบังเอิญมาบรรจบเป็นเส้นเดียว
แต่ก็หลาย ต่อหลายครั้งที่มันเพียงแค่ตัดกันในช่วงสั้นๆ
แล้ว ก็แยกจากกันไป…คนละทิศ

บางเส้นสายแยกไป แล้วยังกลับมาเชื่อมกันอีกครั้ง
หรือหลายต่อ หลายครั้ง
บางเส้นเชื่อมกันไป…และจบลงด้วยกัน
ตอนนี้เส้นทางของฉัน…เชื่อมอยู่กับเส้นทางของเธอ
เราพบกัน…และตกลงใจจะไปด้วยกัน

แต่ชีวิตคนเรามีทางแยกแตกแขนงไปเสมอ
จะ เลี้ยวซ้าย…ขวา หรือตรงไป ก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจ
หลายคนเรียกเส้นทางที่หันเหออกไปนี้ว่า “โอกาส”
โอกาสที่แต่ละคนพบ ต่างกันไป
เส้น ทางที่ให้เลี้ยวเล็กบ้างใหญ่บ้าง
บางเส้นขรุขระ บางเส้นสวยงาม
แล้วแต่จังหวะและการตัดสินใจที่ ต่างกัน
และตอนนี้เธอก็ได้พบโอกาส…ทางแยกที่ สวยงาม
แต่เธอก็กลัวและลังเล…กับการที่ต้อง เลี้ยวไปตามทางสายใหม่

ยังรักเธออยู่…ไม่ใช่ว่าไม่รัก
กับการบอกให้เธอไป…ห่างไกลจาก ฉัน
รู้ไหมว่าเธอไม่ได้เจ็บปวดเพียงคนเดียว
แต่ยังมีฉัน…ที่รู้สึกไม่ต่าง

เข้าใจดีว่าการตัดสินใจให้เธอไปครั้งนี้
อาจทำให้สายลมพัด พาเธอไปจากชีวิตฉันตลอดกาล
แต่ตราบใดที่เราไม่ กล้าที่จะก้าวเดิน
แล้วเมื่อไรเล่าที่ชีวิตเรา จะก้าวไป

จงมั่นใจในหัวใจของเราทั้ง สอง…ทั้งของฉันและของเธอ
เพียงเชื่อเอาไว้ ว่า…
สิ่งใดที่เป็นของเรา มันจะเป็นของเราเสมอ
หากการที่เธอเดินไปตามทาง สายนั้นทำให้เธอพบใครที่”ใช่”กว่า
ก็โปรดจง เลือกเขา…อย่าลังเล
เพราะโอกาส…คือการค้นหา สิ่งที่ดีกว่าให้กับชีวิต

เหยียบดินคนละผืน แต่เรายังอยู่ร่วมฟ้า
ก้าวย่างไปตามทางคนละสาย แต่ยังคงเป็นโลกใบเดียวกัน
กายห่าง แต่ใจใกล้…
ไม่เห็นหน้า แต่เรายังอยู่ด้วยกันเสมอ…
แม้อนาคตจะมองไม่ เห็น แต่ฉันรู้ได้ด้วยหัวใจฉัน
ไม่ว่าเส้นทางจะ อยู่ห่างไกลกันแค่ไหน
เธอจะเป็นส่วนหนึ่งของ หัวใจฉัน…เสมอไป

…………………………………………………………………………………

สิ้นรัก สิ้นศักดิ์ศรี อัปยศ
สิ้นหมด หัวใจ แตกเป็นเสี่ยง
สิ้นสุข จมทุกข์ เหลือแต่เพียง
ลมหายใจ ที่อยู่เยี่ยง ตายทั้งเป็น…
…………………………………………………………………………………


…………………………………………………………………………………

น้ำตา หลั่งลา รินไหล
ห้วงใจ เจ็บช้ำ ซ้ำซาก
ฝนหลั่ง ล้างตา ไหลหลาก
พลัดพราก จากแล้ว ลืมเลือน

สัญญา เคยให้ จองใจ
เหตุไฉน หลงลืม คลาดเคลื่อน
เคยรัก หมดรัก ฝืดเฝื่อน
มิเหมือน รักหวาน วานวัน

พูดทำไม บอกทำไม ให้จดจำ
หลอกให้ช้ำ ย้ำให้เจ็บ มิอาจฝัน
บอกว่ารัก จะรักมาก ชั่วกาลกัลป์
คำเธอนั้น สักแต่หวาน ไม่จริงใจ…
………………………………………………………………………………

ฟ้าโศก..ดาวเศร้า
23/06/2010

เพ่งพิจดู ฟากฟ้า แสนสดใส
หากแต่ใจ กลับปวดร้าว แสนสับสน
พร่ำเพ่งมอง เห็นหมู่เมฆ สีขาวหม่น
ยิ่งเหมือนคน ที่สิ้นหวัง ร้างแรงใจ

……………………………………………………………………………………
“อ้างว้าง…ผันแปร”
21/06/2010

สายลม สงบนิ่ง
ทุกสรรพสิ่ง อ้างว้าง
ฟากฟ้า ปลายฝัน พันเส้นทาง
มิอาจวาง ปลดปล่อย ให้ลอยไกล

แสงแดด เคยแผดจ้า
ท้องฟ้า สีฟ้า เคยสดใส
ดวงตะวัน น้อยน้อย เคยส่องใจ
สายลม พัดไหว เมื่อวานวัน

วันนี้ ความเงียบ มันงามนัก
คนเคยรัก เคยห่วงใย ใจแปรผัน
วันนี้เศร้า วันนี้เหงา คละเคล้ากัน
สายลมวันนั้น ตัวฉันวันนี้ จึงหยุดนิ่งไป…
………………………………………………………………………………….
18/06/2010
“น้ำตา…เดียวดาย”

ใบไม้ ลอยลิ่ว ปลิวไหว
ฟ้าใส ไร้เมฆ คลายหมอก
สายลม พัดผ่าน ย้อนยอก
ช่วยตอก เตือนย้ำ ความใน

วันวาน หาดกว้าง ทรายสวย
ระรินโรย โปรยยิ้ม สดใส
เพราะมีเธอ โลกนี้ กรุ่นอุ่นไอ
โลกเต็มใบ มีเธอแต้ม แย้มละมุน

วันนี้ ตรงนี้ ที่ว่างนี้
ไม่มี เธอแล้ว โลกหยุดหมุน
เปล่าว่าง เดียวดาย คนเคยคุ้น
น้ำตาอุ่น อาบแก้ม ยะเยือกเย็น…


……………………………………………………………………………….

15/06/2010
ฟ้ากับเหว

ไม่เคยบอกเธอ เหตุผลที่ฉันต้องไป
อยากรู้บ้างไหม คำใดที่ฉันไม่เอ่ย
ปล่อยเธอจากไปตามทาง
เหมือนดังสายน้ำล่วงเลย
ไม่เคยมีวันได้อธิบาย

ไม่อยากดึงเธอลงมา
ไม่อยากให้คนนินทา
ว่าเธอ คงหาคนดีไม่ได้
มาคบกับฉัน มันต่ำเกินไป
ทิ่งแทงใจ กรีดลึกข้างในทรมาน

เมื่อเธอกับฉัน
มันเหมือนดังฟ้ากับเหว
หากรักกันก็คงจะไปไม่ไกล
ไม่อยากให้เธอ ต้องลำบากเกินไป
ที่ยอมตัดใจ ไม่ใช่ฉันไม่รักเธอ

ก็ได้แต่ฝัน ว่าพบเจอกันชาติหน้า
หากมันไม่มี ชาตินี้ฉันไม่เสียใจ
ก็ยังได้เคยรักเธอ ขอบคุณที่เธอให้ใจ
ไม่อาจรับไว้ จะไม่ฉุดเธอจากฟ้าสู่เหว

ไม่อยากดึงเธอลงมา
ไม่อยากให้คนนินทา
ว่าเธอ คงหาคนดีไม่ได้
มาคบกับฉัน มันต่ำเกินไป
ทิ่งแทงใจ กรีดลึกข้างในทรมาน

เมื่อเธอกับฉัน
มันเหมือนดังฟ้ากับเหว
หากรักกันก็คงจะไปไม่ไกล
ไม่อยากให้เธอ ต้องลำบากเกินไป
ที่ยอมตัดใจ ไม่ใช่ฉันไม่รักเธอ

เมื่อเธอกับฉัน
มันเหมือนดังฟ้ากับเหว
หากรักกันก็คงจะไปไม่ไกล
ไม่อยากให้เธอ ต้องลำบากเกินไป
ที่ยอมตัดใจ ไม่ใช่ฉันไม่รักเธอ
………………………………..

…เหตุผลของความรัก บางทีก็ยากเกินกว่าใครจะเข้าใจ…ที่ยอมตัดใจ ไม่ใช่ฉันไม่รักเธอ</strong

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s